30 weken zwanger: hoe dichterbij je komt, hoe minder ik weet

Vandaag ben ik 30 weken zwanger. Vroeger haatte ik het altijd dat zwangere vrouwen of moeders alles in weken telden. Nu weet ik waarom. In een week kan er ineens zoveel veranderen. Dus neem ik je mee in de zeven weken, of zullen we gewoon bijna twee maanden zeggen, die alweer voorbij zijn sinds mijn vorige blog over mama worden.

Hoi kleintje, mama en papa hebben een huis gevonden

Tenminste, het lijkt er nu echt op. Ik durf het nog niet helemaal hardop te zeggen. De vorige keer dat ons bod op een huis werd geaccepteerd, ging er van alles mis en liep het uiteindelijk toch stuk. Daarna veranderde er in korte tijd zoveel dat ik zelfs van baan switchte terwijl ik vier maanden zwanger was van jou.

We bleven zoeken. Nog drie bezichtigingen stonden er in de agenda en ergens had ik met mezelf afgesproken dat dit de laatste drie zouden zijn. Jij kwam steeds dichterbij en ik wilde niet dat jouw eerste weken straks zouden bestaan uit verhuisdozen, geregel en twee ouders die met hun hoofd overal en nergens zaten.

De eerste bezichtiging was niks. Maar bij de tweede gebeurde iets anders.

Het huis was in het echt veel groter en mooier dan op de foto's. Een fijne plek in Zuid-Limburg, met genoeg wandelgebieden in de buurt voor Storm en Fila. Achter het huis zat een lichte aanbouw met grote ramen. Ik zag er meteen een lange houten tafel staan.

En ons eraan.

Samen ontbijten. Jij die eerst nog klein aan tafel zit en later op diezelfde plek je huiswerk maakt. Papa en mama bij je. Storm en Fila die ergens om ons heen kwispelend rondlopen.

Gewoon zo'n klein moment op een doodnormale dag. Maar wel een moment als gezin.

Ik heb altijd groot kunnen dromen. Over wat ik nog wilde doen, waar ik naartoe wilde, wat ik wilde bereiken. En nu kan ik blijkbaar net zo goed wegdromen bij het idee van een houten tafel, twee honden en een kind dat zijn huiswerk zit te maken.

Ik zag een thuis. Terwijl ik helemaal niet eens weet hoe ons leven er straks uitziet met jou erbij. Ik kan er alleen beelden van maken.

Blijkbaar wilde ik je toch al langer

Dat doe ik blijkbaar al langer dan ik zelf dacht. Laatst pakte ik mijn manifestatiedagboek erbij. Iedere maand schrijf ik daarin op wat ik op korte en langere termijn graag zou willen. Toen ik terugbladerde, zag ik dat ik al veel langer opschreef dat ik moeder wilde worden dan ik me herinnerde.

Blijkbaar wilde ik jou toch al langer dan ik dacht.

Niet jou als in: ik wist dat jij precies jij zou zijn. Wel dit. Een kindje. Een gezin. Misschien zelfs dat soort doodgewone momenten waar ik vroeger helemaal niet over nadacht.

Nu groeit mijn buik iedere week verder en komt dat leven waar ik ooit een paar woorden over opschreef steeds dichterbij. En hoe dichterbij het komt, hoe vaker ik besef dat ik eigenlijk geen idee heb wat me te wachten staat.

Als één uitslag ineens alles onzeker maakt

Dat voelde ik de afgelopen weken heel sterk toen er gedacht werd aan zwangerschapsdiabetes. Mijn zwangerschap verloopt tot nu toe goed. Jij groeit goed, beweegt veel en ik voel je iedere dag. Toch moest ik voor een glucosetest naar het ziekenhuis. Een heel zoet drankje drinken, prikken en vooral wachten. Mijn suikerwaarde bleek te hoog.

Zo'n uitslag roept meteen vragen op. Wat betekent dit voor jou? Wat betekent dit voor mijn zwangerschap? Wordt mijn zwangerschap nu medisch? Kan ik dan nog thuis bevallen, zoals ik graag zou willen?

Ik kreeg een glucosemeter mee naar huis en moest drie dagen lang een dagcurve bijhouden. 's Ochtends nuchter meten en daarna na het ontbijt, de lunch en het avondeten opnieuw. Gelukkig waren die waarden niet zorgwekkend. Binnenkort moet ik nog één dag opnieuw meten. Voor nu is er dus geen reden om mijn zwangerschap medisch te maken.

En toch merk ik hoe snel zoiets me uit balans brengt. Ineens gaat het niet meer alleen om mijn lichaam. Bij bijna alles wat er tijdens deze zwangerschap gebeurt, is mijn eerste gedachte inmiddels: maar wat betekent dit voor jou?

Volgens mij ben ik daarin ongemerkt al een beetje je moeder geworden.

Alsof jij mijn draaiboek gaat volgen

Van mijn verloskundige kreeg ik ondertussen een envelop mee om mijn bevallingswensen op papier te zetten. Een bevallingsplan. Een heel plan joh. Alsof jij je eerst even gaat verdiepen in mijn draaiboek voordat je besluit ter wereld te komen.

Er zijn echt wel dingen waar ik over heb nagedacht. Als het kan, wil ik bijvoorbeeld graag thuis bevallen. Toch vind ik het lastig om wensen op papier te zetten voor iets waarvan ik werkelijk geen idee heb hoe het gaat verlopen. Wanneer begint het? Hoe begint het? Hoe lang duurt het? Hoe reageert mijn lichaam? Hoe doe jij het? Kan ik inderdaad thuis blijven of moeten we toch naar het ziekenhuis?

De envelop ligt nog dicht. Ik wil er binnenkort eens rustig voor gaan zitten.

De pijn van een bevalling maakt me gek genoeg niet het meest bang. Pijn zal het toch doen. Ik vind vooral het onbekende spannend. Ik kan lezen over bevallen. Ik kan verhalen van andere vrouwen horen. Ik kan nadenken over wat ik wel en niet wil. Maar niemand kan me vertellen hoe jouw geboorte gaat verlopen.

Normaal vind ik het mooi dat niet alles in het leven te controleren is. De natuur laat zich niet vertellen wat ze moet doen. Nu zit jij daar middenin en ineens zou ik toch heel graag willen weten hoe dit afloopt.

Ik wil helemaal niet voor jou kiezen

Ik moet nu al keuzes voor je maken. Over vaccinaties, medische dingen, straks tijdens je geboorte en waarschijnlijk nog duizend dingen waar ik nu niet eens aan denk. Ik vind dat verschrikkelijk lastig. Er is zoveel informatie te vinden en iedereen lijkt te weten wat goed of fout is. Maar uiteindelijk ben ik degene die een keuze moet maken. Voor jou.

En jij kunt me niet vertellen wat jíj wilt.

Daar loop ik op vast. Ik vind het juist zo belangrijk dat je later zelf leert nadenken en keuzes maakt die bij jou passen. Dat wil ik je meegeven. Ik wil je aanmoedigen om je eigen weg te vinden, ook als die anders is dan de mijne. Maar nu kan dat nog niet. Je bent nog niet eens geboren. Dus moet ik het doen. Ik moet alle informatie bekijken en vervolgens besluiten wat volgens mij het beste is voor jou. Voor mijn eigen kind, dat ik nog nooit heb vastgehouden. En god, wat wil ik dat graag goed doen.

Soms wou ik dat je me gewoon even kon vertellen wat je nodig hebt. Dat je me kon laten weten of ik het goed doe. Ik weet dat dat niet kan, maar het zou zoveel makkelijker zijn.

Dus probeer ik te luisteren naar de mensen die er verstand van hebben, zoek ik dingen uit en probeer ik ondertussen ook naar mijn eigen gevoel te luisteren. Meer kan ik op dit moment niet doen.

Als je dit later ooit leest, hoop ik vooral dat je weet dat jij bij die keuzes altijd in mijn gedachten zat. Ik zal vast niet alles goed doen. Maar ik zal het nooit zomaar doen.

Blijf nog maar even bij me

Ondertussen groei jij gewoon door. Je loopt iets voor qua grootte. Geen reden tot zorgen, je bent gewoon een flink kereltje. Mensen zeggen daardoor weleens dat je misschien wat eerder komt. Ik grap tegen je vader dat jij waarschijnlijk geen zin hebt om zo lang alleen verstopt te zitten. Je beweegt veel en laat regelmatig duidelijk merken dat je er bent.

Soms kijk ik naar mijn bewegende buik en probeer ik me voor te stellen dat daar gewoon mijn zoon zit. Iemand met straks een eigen gezicht, een eigen stem en een eigen karakter. Ik ken je bewegingen inmiddels beter dan je gezicht. Dat blijft een raar idee. En hoe graag ik je inmiddels ook wil ontmoeten, blijf nog maar even bij me. Groei nog maar even.

Mijn lichaam laat ondertussen steeds duidelijker merken dat we in het derde trimester zitten. Mijn conditie wordt minder. Mijn kracht en uithoudingsvermogen ook. Ik ben sneller buiten adem en Storm en Fila vinden het maar niks dat ik niet meer overal even makkelijk in mee kan.

Ik hoop vooral dat we eerst kunnen verhuizen. Dat de grootste drukte achter de rug is en dat we een beetje onze plek hebben gevonden voordat jij besluit dat het tijd is. Ik wil niet dat je midden in alle onrust geboren wordt. Als de woning toch niet doorgaat, word je misschien geboren in het huis, het bed waar ik op dit moment in lig terwijl ik dit schrijf. Ook zo'n gekke gedachte. Ik weet nog niet eens waar jouw eerste thuis straks staat.

Maar wat ik wel weet, is dat ik ontzettend uitkijk naar die gewone momenten samen. Misschien zit ik dan over een paar jaar aan die lange houten tafel. Papa naast me. Storm en Fila ergens in de buurt. En jij tegenover ons, gewoon je huiswerk te maken.