Alleen wandelen — even terug naar mezelf

Rianne Gerrits
26 feb
4 minuten om te lezen

Bijgewerkt op: 24 mrt

Zoals je je misschien kunt voorstellen met twee actieve herderkruisingen van 2 en 3 jaar, loop ik gemiddeld elke dag tussen de 12.000 en 15.000 stappen. Wandelen is dus geen uitzondering — eerder dagelijkse kost.

Vroeger wandelde ik vaak alleen. Gewoon om mijn hoofd leeg te maken. Gedachten op een rijtje. Even niemand om me heen, alleen natuur en kilometers onder mijn voeten.

Maar tegenwoordig voelt alleen wandelen soms bijna… zonde. Want in diezelfde stappen kan ik ook één van de honden meenemen. Hun blij, ik blij. Twee vliegen in één klap.

Alleen is het anders. Je bent toch bezig met hen. Hun energie, hun prikkels, wat ze uitspoken — en vooral Storm heeft er nog wel eens een handje van om alles wat interessant ruikt van de grond te pikken. Je staat “aan”.

Dus besloot ik gisteren — toen de eind-februari zon zich eindelijk weer liet zien — om de hondjes thuis te laten en zelf naar buiten te gaan. Ik had er echt behoefte aan.

Even zon op mijn gezicht. Even vitamine D tanken. Koptelefoon op, wereld uit.

De laatste tijd heb ik best wat beslissingen genomen en nieuwe richtingen ingeslagen. Allemaal leuke dingen — maar zelfs leuke veranderingen moeten soms gewoon even landen. Deze wandeling voelde als precies dat. Even uit mijn hoofd. En weer terug in mijn lijf.

Langs de Weltervijver

Ik begon mijn ronde langs de Weltervijver. Water doet me eerlijk gezegd niet zo veel. Ik ben meer iemand van bossen, heuvels, klimmen, klauteren. Maar toch had het iets.

Misschien omdat de zon na weken grauwheid weer scheen. Mensen zaten aan de waterkant te vissen. Stelletjes op bankjes. Gesprekken die niet gehaast klonken. Alsof iedereen tegelijk een beetje ontdooide. De eerste lente-energie hing in de lucht.

Het bos in — tussen terrasjes en kapelletjes

Na de Weltervijver dook ik het groen in. Langs ’t Koffiehuuske — en dat blijft toch een fijne plek. Niet alleen voor een cappuccino op het terras, maar ook als je met je hond op pad bent. Waterbakken staan buiten klaar en honden zijn er meer dan welkom. Zo’n tussenstop waar wandelaars en viervoeters allebei even kunnen opladen.

Vanaf daar liep ik verder langs een klein kapelletje, verscholen tussen het groen. Zo’n plek waar je automatisch even zachter gaat lopen — al is het maar een paar seconden.

De route bracht me daarna langs B&B Op ’t Bergske. Echt zo’n karakteristieke plek waarvan je denkt: hier zou ik best eens een nachtje willen blijven. Midden in het groen, met allemaal wandelroutes die letterlijk voor de deur beginnen.

Via Parc Imstenrade wandelde ik uiteindelijk weer richting Aarveld.

Geen groot rondje — ik denk een uur, misschien anderhalf. Maar wel eentje met alles erin: natuur, historie, kapelletjes, terrasjes en dat typische Zuid-Limburgse glooiende landschap. Perfect voor mensen die er even uit willen… zonder meteen compleet te verdwijnen.

Symboliek langs de weg

Tijdens het wandelen ben ik nooit alleen bezig met meters maken. Soms zijn het juist de kleine dingen langs het pad die blijven hangen. Alsof ze even oplichten tussen al het groen — subtiel, maar toch aanwezig. Niet schreeuwerig, meer fluisterend. Wie mijn eerdere blog over symboliek in de lente heeft gelezen, weet dat ik ervan houd om stil te staan bij dit soort kleine tekens. Gisteren had ik dat ook. Vier kleine ontmoetingen, verspreid over mijn route. Misschien toeval. Misschien ook niet. Ik geloof dat de natuur je soms precies laat zien wat je op dat moment nodig hebt — als je ervoor openstaat.

Gele vlinder

Hij kruiste mijn pad uit het niets. Licht, speels, bijna dansend in de zon. Vlinders staan symbool voor transformatie en verandering — maar de gele kleur voegt daar iets aan toe: vreugde, lichtheid, vertrouwen. Alsof het leven je even wil laten weten dat groei niet altijd zwaar hoeft te zijn. Soms mag het ook zacht en hoopvol voelen.

Sneeuwklokje

Tussen de nog kale grond stond ineens een sneeuwklokje. Zo klein, maar zo krachtig. Het is één van de eerste bloemen die door de wintergrond heen breekt — symbool voor nieuw begin, hoop en doorzettingskracht. Voor mij voelde het als een herinnering dat iets nieuws vaak al groeit… lang voordat je het zelf doorhebt.

Veer

Verderop lag een veer op mijn pad. Ik moet altijd even stilstaan bij veren. Ze worden vaak gezien als teken van bescherming of aanwezigheid van iets groters — of je dat nu spiritueel ziet of gewoon als een moment van bewustwording. Voor mij voelde het als: je loopt niet alleen. Vertrouw maar op de weg die zich ontvouwt.

Boterbloem

En ergens in een veldje, badend in het zonlicht, zag ik de eerste boterbloemen. Ze hebben iets eenvoudigs — iets zachts. Alsof ze zonder moeite kleur brengen waar het nog pril en groen is. Boterbloemen staan symbool voor vreugde, lichtheid en het kunnen waarderen van kleine momenten.

Misschien zocht ik geen symboliek — maar vond het mij.

Vier kleine tekens langs de weg, die samen precies pasten bij waar mijn hoofd en hart mee bezig waren: aarden, ordenen, loslaten… en ruimte maken voor iets nieuws. En wie weet… misschien liggen ook op jouw pad van die stille boodschappen verscholen, wachtend tot je ze opmerkt.