De kracht van verzachten
- Rianne Gerrits
- 31 mrt
- 4 minuten om te lezen
Sommige mensen raken net de volwassenheid aan en hebben al drie levens geleid.
Niet in jaren, maar in wat ze hebben meegemaakt. In wat ze hebben gevoeld. In wat ze hebben moeten dragen. En als je veel hebt meegemaakt, lijkt het alsof er twee richtingen zijn.
Of je verhardt. Je zet je af tegen de wereld. Wordt boos ā bewust of onbewust. Op mensen. Op de maatschappij. Op hoe dingen lopen. Misschien zelfs op God, of op het universum. Je trekt je terug, maakt minder oogcontact, leeft meer op jezelf. Bouwt muren, omdat dat veiliger voelt dan nog een keer geraakt worden.
Of je verzacht.
Verzachten is geen zwakte
Verzachten betekent niet dat je niets hebt meegemaakt. Het betekent juist dat je alles hebt gevoeld en er niet in bent blijven hangen. Je geeft je over aan wat er is geweest. Je accepteert dat je geen controle had over wat je is overkomen. Je gaat praten, verwerken, reflecteren. Therapie, zelfontwikkeling, gesprekken die je liever niet voert. Processen die soms jaren duren.
En ergens, langzaam, begint er weer iets te ontstaan. Ruimte. Voor jezelf. En uiteindelijk ook voor anderen.
Kun je van mensen houden?
Want laten we eerlijk zijn: is het niet moeilijk om van mensen te houden? Ik vond dat jarenlang wel. Ik was boos. Op de mensheid, op de wereld, op hoe alles ingericht was. Je voelt je alleen, onbegrepen. Alsof niemand echt ziet wat jij ziet, voelt wat jij voelt.
En ergens zoek je herkenning in muziek, in kunst, in teksten die net zo rauw zijn als jij je vanbinnen voelt. Ze zeggen niet voor niets dat de mooiste kunst vaak ontstaat uit pijn. Kijk naar Amy Winehouse, Chester Bennington, Kurt Cobain. Mensen die iets voelden wat ze konden omzetten in iets groots, maar er zelf uiteindelijk aan onderdoor gingen.
De bubbel van je eigen hoofd
Ik heb zelf jarenlang in een depressie gezeten. Angst- en paniekaanvallen gehad, een eetstoornis ontwikkeld, aan automutilatie gedaan. Nu kan ik erover schrijven, maar dat is niet altijd zo geweest. Ik kropte alles op. Probeerde het te verwerken in teksten, gedichten, dagboeken. Maar ik kwam nooit tot de kern. Omdat je gevangen zit in je eigen hoofd.
En wie is er ooit op een briljant idee gekomen door alleen maar in het donker op een zolderkamer te zitten, met een verstoord ritme, afgesloten van de wereld ā en daarbij oprecht gelukkig te zijn?
Dat is trouwens ook mijn go-to vraag geworden als ik iemand Ć©cht wil leren kennen.
Niet: āhoe gaat het?ā Maar: ben je oprecht gelukkig?
āOprechtā ā dat woord raakt iets diepers.
Zelfbescherming die je gevangen houdt
Die harde houding, die afstand, dat āhet maakt me allemaal niet uitā ā het voelt misschien sterk, maar het is niets anders dan zelfbescherming. Een mechanisme dat je jezelf hebt aangeleerd. En wat je hebt aangeleerd, kun je ook weer afleren. Al is dat makkelijker gezegd dan gedaan.
De afgelopen jaren ben ik zachter geworden. Nog steeds eerlijk, soms direct met een bot randje, maar niet meer afstandelijk of haatdragend. En dat heeft me zoveel meer gebracht. Ik schreef eerder al over overgave, maar wat daarna komt is acceptatie. Je neemt afscheid van een versie van jezelf. En dat kan als rouw voelen.
Rouwen om wie je was
Dat proces is niet lineair. Soms lijkt het alsof je terugvalt. Alsof er een glitch in het systeem zit en je oude patronen ineens weer boven komen drijven. Maar ergens herken je het sneller. En de drang wordt minder sterk. Het ebt weg. Tot je op een punt komt waarop je niet meer vecht tegen jezelf, maar met de golven meebeweegt.
Wat verzachten je brengt
Uiteindelijk bracht het me iets wat bijna clichƩ klinkt. Liefde. Voor mezelf. Voor andere mensen. Voor het leven. Zelfs voor alles wat ik heb meegemaakt. Want zonder die ervaringen was ik hier niet geweest. Zonder die versies van mezelf (hoe hard, afstandelijk of verdwaald ze ook waren) had ik nooit geleerd wat zachtheid is. Zelfs de schade die ik onderweg heb aangericht, zie ik nu anders. Niet als iets wat had moeten blijven, maar als iets wat me liet zien dat ik wilde groeien.
Soort zoekt soort.
En ik wilde verder.
En nu? Ben ik nu gelukkig? Ik kan deze vraag vandaag de dag met een oprechte 'ja' beantwoorden. Dat had ik jaren geleden nooit durven dromen.
Gedicht ā terug naar zachtheid
Ik dacht zo veel, maar wist eigenlijk zo weinig. Gevoelens bleven uit, compassie was afwezig. Mijn spiegelbeeld vertelde me dat spijt een illusie was. āIk ben ikā en āzo ben ik gewoon", mompelde mijn ego. Ik dacht dat ik het aan keek, starend in mijn blauwe ogen. Mijn vrouwelijkheid onderdrukt door tientallen gezichten. Die ik mijzelf had aangeleerd, waar ik bekend mee was. Door āin zachtheid te ervarenā, ging ik hard op mijn gezicht. Had ik nodig, maakte me kwetsbaar, gaf plek aan de vrouw die gezien en gevoeld wilde worden.
āThe universe works in mysterious waysā,
maar vertrouwen dat alles goed komt, kan ik nog niet. De vrouw die ik ben in de kern, leer ik kennen. Het beangstigt me, maar haar licht begint door het masker te schijnen, en ze brengt dood aan alle versies van mij die ik ooit was. Maar het voelt alleen en ze raakt verloren in kwetsbaarheid, Want haar ziel staat nog niet geworteld in mij.
Opmerkingen