Over overgave (en waarom ik het zo lastig vind)

Lange tijd durfde ik geen blog te schrijven voor deze categorie: Overpeinzingen. Niet omdat ik niets te zeggen had, maar juist omdat het hier gaat over wat zich vanbinnen afspeelt. Mijn interne wereld. En die voelt kwetsbaarder dan alles wat ik tot nu toe heb gedeeld.

Over wandelingen kan ik vertellen. Over honden, werk en projecten ook. Maar gedachten? Twijfels? Vragen zonder antwoord? Die zijn lastiger. Soms vraag ik me af of Marcus Aurelius ooit had gewild dat zijn Overpeinzingen (Meditations) zo openbaar zouden worden. Ze waren tenslotte niet bedoeld om te delen, maar om te ordenen. Om zichzelf tot rust te brengen. Misschien is dat precies wat deze categorie mag zijn.

Ik hou van controle

Ik hou van controle. Echt. Ik werk graag met schema’s, lijstjes, tabellen. Ik zie snel overzicht, haal deadlines en weet waar ik sta. Dat maakt me goed in wat ik doe. Iemand zei ooit dat ik een uitstekende boekhouder zou zijn geweest. Ze had waarschijnlijk gelijk.

Controle gaf me veiligheid. Tot ik haar kwijtraakte.

Toen ik paniekaanvallen kreeg, voelde dat alsof alles wat me houvast gaf, ineens wegviel. Paniek is machteloosheid. En machteloosheid staat lijnrecht tegenover controle. Je kunt ze niet tegelijk vasthouden.

Om van het ene af te komen, moet je het andere durven toelaten.

Loslaten kwam niet gepland

Met begeleiding en gesprekken nam ik langzaam de regie over mijn gezondheid terug. Maar onderweg gebeurde er iets onverwachts. Ik leerde loslaten. Of beter gezegd: ik leerde wat overgave kan zijn.

Overgave klinkt misschien groot of vaag. Voor mij is het geen spiritueel hoogtepunt en ook geen constante staat. Het is eerder een moment waarop ik besluit om even niet te sturen. Om niet alles te willen begrijpen, oplossen of beheersen.

Voor de één heet dat God. Voor de ander het universum. En misschien is het voor sommigen gewoon: vertrouwen op het leven zelf.

De naam maakt minder uit dan het gevoel.

Overgave is geen stilstand

Overgave betekent niet dat je niets meer doet. We hebben allemaal een vrije wil. Gedachten, plannen, keuzes. De één neemt graag de leiding, de ander wacht af. Maar niemand leeft volledig zonder richting.

Juist daarom vind ik overgave zo lastig. Je moet er ruimte voor maken. Bewust. Tussen alles door.

Want als je alleen maar vooruitgaat, raak je los van wat je eigenlijk voelt. Dan leef je vooral vanuit je hoofd. En steeds minder vanuit je hart.

Vertrouwen kost tijd

Blind vertrouwen is moeilijk. Zeker als je gewend bent om alles te overzien. Maar wat ik leer, is dat overgave niet gaat over opgeven. Het gaat over verzachten. Over erkennen dat niet alles van jou is om te dragen.

Het kost tijd. Aandacht. Stilte. Tijd zonder prikkels. Tijd om te voelen wat er speelt — zonder het meteen te willen oplossen.

In een wereld die snelheid beloont, voelt dat soms bijna tegennatuurlijk. Maar misschien is dat precies waarom het nodig is.

Ik weet niet of er een groter plan is. Of alles ergens toe dient. Of het leven lessen voor ons klaarlegt. Wat ik wél weet, is dat wanneer ik een stap terugdoe, er vaak ruimte ontstaat. Voor inzicht. Voor rust. Voor beweging die niet geforceerd voelt.

"Mijn plannen zijn niet jullie plannen, en jullie wegen zijn niet mijn wegen – spreekt de Heer. Want zo hoog als de hemel is boven de aarde, zo ver verheven zijn mijn wegen boven jullie wegen." — Jesaja 55:8-9

Of misschien is overgave geen verlies van controle. Misschien is het gewoon een andere manier van vasthouden.