Storm & de laparoscopische sterilisatie – de eerste dagen

Een beslissing die ik niet licht nam, gevolgd door dagen waarin vooral rust, kijken, bijsturen en afremmen centraal stonden.

Waarom ik voor laparoscopie koos

Storm heb ik vanaf pup (7,5 week). Ze is een Mechelse herder-kruising: actief, atletisch, slank gebouwd en altijd in beweging. Lange wandelingen, sprintjes trekken en onverwachte sprongen horen bij wie zij is.

Juist daarom koos ik bewust voor een laparoscopische sterilisatie. Hierbij worden twee kleine sneetjes gemaakt in plaats van één grotere snede over de buikwand. Dat maakt de ingreep minder belastend en de hersteltijd vaak korter. Bij een hond als Storm voelde dat als de meest realistische optie. Het idee dat ik haar tien dagen tot twee weken vrijwel stil zou moeten houden, zag ik simpelweg niet gebeuren.

Waarom pas na haar tweede loopsheid

Veel dierenartsen adviseren sterilisatie na de eerste loopsheid. Bij Storm voelde dat voor mij te vroeg. Ze was lichamelijk nog niet uitgegroeid en ik wilde haar hormoonhuishouding en algehele ontwikkeling de ruimte geven.

Na overleg met mijn dierenarts besloten we te steriliseren drie maanden na haar tweede loopsheid. Daarmee bleef het risico op baarmoederontsteking en melkkliertumoren nog voldoende laag, maar kreeg Storm wel de kans om fysiek volwassen te worden.

Disclaimer: dit is geen advies. Kijk altijd naar je eigen hond. Elke hond is anders en een sterilisatie of castratie blijft een ingrijpende operatie, welke methode je ook kiest.

Mijn voorbereiding en twijfels

Ik heb me uitgebreid ingelezen en ben zelfs voor een second opinion gegaan. Niet uit wantrouwen, maar omdat ik zeker wilde weten dat dit voor Storm de juiste beslissing was.

Tijdens haar loopsheid was ze erg onrustig. Niet zozeer het bloeden vond ik lastig, maar vooral haar gedrag. Ze leek letterlijk niet te weten wat ze met zichzelf aan moest: extreem alert, opdringerig naar reuen en nauwelijks tot rust te krijgen. “Een grote kanshebber op schijnzwangerschap,” aldus mijn dierenarts. Dat bevestigde mijn gevoel.

Een maand vóór de operatie kreeg Storm een volledige gezondheidscheck: gebit, hart, longen, lymfeklieren. Ze werd gezond verklaard.

Dag 1 – de operatiedag (vrijdag)

Storm afzetten bij de dierenarts vond ik zenuwslopend. Als het om mijn honden gaat, verdwijnt mijn nuchterheid altijd een beetje, maar ik werd al snel gerust gesteld omdat we liefdevol opgevangen werden door het team.

Omdat Storm erg gespannen was, kreeg ze een lichte sedatie met Ketamine. Ik mocht bij haar blijven tot ze in slaap viel; daarna moest ik de wachtkamer verlaten.

Om 12:45 belde ik om te vragen hoe het met haar ging. De assistente begon te lachen: Storm was alweer kwispelend wakker. Typisch Storm — zelfs na een narcose is ze blij.

Rond kwart over twee mocht ik haar ophalen. Ze was nog wat wankel en duidelijk slaperig. Alles was goed verlopen. Samen met de dierenarts deden we haar postoperatieve bodysuit aan en bekeken we de hechtingen: twee kleine sneetjes van ongeveer een halve centimeter met oplosbare hechtingen.

Terwijl ik nog stond te dubben hoe ik haar het beste in de auto zou tillen, sprong ze er al in. Niet bewust, maar gewoon ineens — voordat ik er erg in had.

Thuis heeft ze vooral geslapen. Alleen even naar buiten om te plassen op het grasveldje bij de deur.

Dag 2 – dosering en gevoeligheid (zaterdag)

Deze dag begon ik met de pijnstiller en ontstekingsremmer Carporal 160 mg. De oorspronkelijke dosering was een halve tablet per dag. Storm weegt 19 kilo en normaal is deze dosis bedoeld voor honden van ongeveer 20–25 kilo.

Na het geven van een halve tablet merkte ik dat ze begon te rillen en met haar hoofd schudde. Mijn eigen dierenarts was dicht, dus belde ik Vet's Place. Zij adviseerden de dosering te verdelen: een kwart tablet in de ochtend en een kwart in de avond.

Verder merkte ik dat haar buik gevoelig was. Door het gas dat tijdens de laparoscopie wordt gebruikt, at ze kleine beetjes. Ik maakte een inschattingsfout door haar een stukje vis te geven. Dat kwam vrijwel direct weer terug, zonder kokhalzen. Gewoon ineens. Nog te vettig... Les geleerd.

Dag 3 – kleine rondjes en veel observeren (zondag)

Met de aangepaste pijnstilling ging het duidelijk beter. Storm gaf zelf goed aan wat ze aankon. Vijf minuten wandelen was voldoende; daarna draaide ze zich om.

Ze had veel jeuk, deels door de genezende wondjes, deels door de geschoren buik waarvan de haartjes begonnen te prikken. Ook zat er desinfectiemiddel in haar vacht, wat kleine knoopjes had veroorzaakt. Ik probeerde het voorzichtig te kammen, maar haar buik was nog te gevoelig, dus liet ik het.

Kleine disclaimer: Storm is een prinses. Een blaadje in haar staart is al reden om stil te gaan staan. Voor haar is dit soort ongemak geen detail, maar onnodige stress. Als ik ooit opnieuw een operatie met haar zou moeten doen, vraag ik vooraf of ze haar vacht extra goed schoonmaken.

Dag 4 – nazorg en begrenzen (maandag)

Mijn eigen dierenarts belde om te vragen hoe het ging. Ik vroeg of bandage of Vetramil wondzalf een optie was, omdat Storm verrassend slim is. Ze snapt precies hoe ze in een bepaalde houding haar neus onder het pakje kan krijgen.

Bandage werd afgeraden; er moet voldoende lucht bij de wond. Wondzalf mocht in theorie, maar in het geval van Storm werd dit ook afgeraden, omdat het likken juist zou kunnen toenemen.

Deze dag verliep rustig. Veel slapen en drie korte rondjes van tien tot vijftien minuten.

Hoe nu verder

Na 14 dagen worden de hechtingen gecontroleerd. Als de wondjes goed genezen zijn, worden ze dan ook verwijderd. Als ze zelf moeten oplossen duurt het namelijk zes weken, terwijl de hechtingen er vaak al na twee weken uit kunnen. Ik kijk ernaar uit om Storm elke dag weer een beetje meer zichzelf te zien worden. Nooit gedacht dat ik haar ADHD persoonlijkheid zo zou missen.

Dit is voorlopig waar we nu zijn. Waarschijnlijk schrijf ik nog een tweede blog over het verloop van haar herstel. Als ik deze heb toegevoegd, kun je hem hier vinden.