Storm & herstellen tussen rust en opletten – het vervolg

Na de eerste dagen na Storms laparoscopische sterilisatie verschoof mijn focus. Niet langer alleen slapen en bijslaperig herstellen, maar kijken: hoe beweegt ze door de dagen heen? Wat verandert er? En hoe bewaak je rust bij een hond die langzaam weer meer zichzelf wordt?

Storm - net uit de narcose - dag 1

Wanneer overdag alles oké lijkt, maar de nachten onrustig zijn

Rond dag vijf begon Storm weer meer Storm te worden. Overdag oogde ze alerter, energieker en meer aanwezig. Tegelijk merkte ik dat de nachten onrustig bleven. De jeuk en irritatie rondom haar buik leken haar wakker te houden.

Dit was ook de laatste dag van haar medicatie. Dat gaf een dubbel gevoel: fijn dat ze het niet meer nodig had, maar ook het moment waarop ik extra scherp werd. Herstel verloopt nu eenmaal zelden in een rechte lijn.

Weer werken en leren loslaten

Op dag vijf ging ik zelf voor het eerst weer werken. Geen hele dag, maar drie uurtjes. Storm bleef in de bench.

Ik vond het spannend, maar achteraf voelde het goed. Ze had rustig gelegen en was niet overdreven met haar wondjes bezig geweest. Het voelde als een kleine stap richting normaal — en tegelijk als oefenen in loslaten. Soms is vertrouwen geven net zo belangrijk als blijven kijken.

Over hechtingen en nóg beter opletten

Ik controleer Storms wondjes elke ochtend. Toen ik bij de onderste hechting een bult voelde, schrok ik even. Na overleg met de dierenarts bleek het gelukkig geen ontsteking te zijn. Wel een plek waar ze makkelijker bij kan en waar likken dus extra aandacht vraagt.

Na het sturen van foto’s kreeg ik het advies om haar wat vaker schoon te maken en nóg beter op te letten. Op papier klinkt dat logisch. In de praktijk moest ik daar toch even om glimlachen. Ik slaap letterlijk met Storm in mijn armen, zodat ik wakker word als ze ook maar denkt aan likken. Overdag houd ik haar vrijwel continu in de gaten. Dus het advies voelde even niet op zijn plek.

De dierenarts dacht gelukkig mee en kwam met een praktische tip die ik inmiddels op mijn lijstje heb gezet om te proberen: een T-shirt ondersteboven over haar achterpoten trekken en daaroverheen de bodysuit. Daarmee zou ze er écht niet meer bij kunnen. Daarnaast mag ik haar buik voorzichtig schoonmaken door te deppen met badedas — zonder boenen, zonder haast. Mocht dat allemaal niet voldoende zijn, dan is een kap altijd nog een optie, al zie ik dat bij dit paniekerige hondje liever vermijden.

Postoperatieve bodysuits: theorie en praktijk

Inmiddels heb ik verschillende bodysuits geprobeerd en eerlijk: de perfecte bestaat niet. Het is vooral kijken wat werkt voor jouw hond.

De postoperatieve bodysuit maat S+ van het merk Medical Pet, gekocht via Vet's Place, zat comfortabel maar had een stof die snel haren aantrok. Bij de liezen bleef bovendien toch wat ruimte, waardoor Storm er af en toe met haar neus tussen kon komen.

De bodysuit via Shein, maat M voor Storm, werkte verrassend prettig. De gladde stof met een katoenen binnenlaag bij gevoelige zones sloot beter aan en het klittenband vond ik fijner dan drukknopen. Groot nadeel bij beide modellen blijft hetzelfde: bij elke wandeling moet het pakje omhoog zodat Storm haar behoefte kan doen.

Storm en Fila – wennen aan verandering

Wat ik vooraf minder had bedacht, is hoeveel invloed zo’n operatie heeft op de dynamiek tussen honden.

In de eerste dagen leek Fila goed te begrijpen dat er iets met Storm was. Ze liet haar grotendeels met rust en legde af en toe een natte neus in Storms nek — alsof ze even wilde checken of alles nog klopte. Storm was natuurlijk suf van de narcose en medicatie, en Fila voelde dat feilloos aan.

Na dag vier veranderde er iets. Fila werd ineens alerter. Het leek alsof Storm anders rook, en dat zorgde kort voor verwarring. Geen spanning, geen agressie — gewoon even zoeken. Met begeleiding viel alles snel weer op zijn plek en binnen een dag waren ze weer zichtbaar ontspannen samen.

Als ze speelden, hield ik het bewust kort: maximaal twee minuten. Wat me raakte, was hoe empathisch Fila daarin was. Ze paste haar tempo aan, gebruikte minder kracht en gaf Storm de ruimte die ze nodig had. Dat verraste me - vooral door het feit dat ik Fila nu pas een maand in huis heb.

Nog midden in het proces

We zijn nu bijna door de eerste week heen en eerlijk? Het voelt soms als een intensieve bevalling. Slapeloze nachten, continu opletten, bijsturen en weer opnieuw vertrouwen vinden.

Waarschijnlijk volgt er nog een blog (als; dan kun je deze hier vinden). En ik hoop dat ik daarin kan schrijven dat Storm weer volledig genezen is — en vooral weer helemaal zichzelf.