Voorjaarsmoeheid of gewoon even… uit balans?

De zon laat zich weer zien. Mensen zitten op terrasjes, ramen staan open, de eerste wasjes hangen buiten te drogen. En toch… voel ik het niet helemaal.

Ik weet niet of het voorjaarsmoeheid is — eerlijk gezegd kende ik dat woord tot voor kort niet eens. Maar de laatste tijd hoor ik het steeds vaker om me heen. Mensen die zich wat futloos voelen. Niet per se somber, maar ook niet echt sprankelend. Een beetje ertussenin. En toen dacht ik: ja… dat ben ik ook een beetje. Ik slaap goed, dus daar ligt het niet aan. Maar ergens zit er een laagje over mijn energie. Alsof alles nét iets zwaarder voelt. Mijn gedachten slaan sneller negatief af, mijn motivatie ligt lager dan normaal en dingen waar ik normaal zin in heb, kosten me nu net wat meer moeite.

Super irritant.

Maar in plaats van daar in te blijven hangen en mezelf continu op mijn kop te geven omdat ik “even niet vooruit te branden ben”, besloot ik het anders te doen. Wat als dit geen tegenwerking is… maar een uitnodiging?

Terug naar voelen in plaats van doorgaan

Mijn eerste gedachte was eigenlijk heel simpel: mijn lichaam wil iets.

Meer dan ik het nu geef. Ik merkte dat ik behoefte had aan vitamines. Vooral vitamine D — waar ik in de winter altijd trouw mee ben, maar zodra de zon zich laat zien ineens mee stop. Misschien iets te enthousiast gedacht dat het lichaam meteen “mee is”. Dus die pak ik weer op. Rustig, in kleine dosering.

Vitamine C probeer ik meer uit voeding te halen. Versgeperste sinaasappelsap, kiwi’s, gewoon weer wat bewuster kiezen. Want als ik eerlijk ben, eet ik vaak “on the go”. Even snel iets tussendoor, zonder echt stil te staan bij wat ik eet. En misschien zit daar al een deel van het probleem. Dus ik wil weer terug naar… zitten. Tijd nemen. Even niets anders doen dan eten. Geen telefoon, geen haast. Gewoon aandacht.

De val van eindeloos scrollen

Wat me ook opviel: mijn schermtijd is weer omhoog geschoten. Dat sluipt er zo in. Even een filmpje, even scrollen, even gedachteloos verdwijnen in een realityserie waar je niks bij hoeft te voelen. Mijn guilty pleasure, absoluut. Maar uiteindelijk voel ik me er nooit beter door. Mijn hoofd wordt drukker, mijn energie zakt weg en mijn lichaam blijft stil terwijl mijn brein overprikkeld raakt. Dus ook daar mag ik weer wat bewuster in worden. Niet alles hoeft opgevuld te worden. Soms zit de rust juist in de leegte.

Alleen zijn, maar dan écht

Ontspanning ziet er voor mij niet uit als op de bank hangen. Het zit ‘m juist in twee uitersten. Of ik trek me volledig terug. Kaarsje aan, schriftje erbij, telefoon uit. Gewoon schrijven. Gedachten op papier laten stromen zonder filter. Dingen die in mijn hoofd blijven rondzingen, krijgen dan ineens een plek. En daarna… kan ik ze loslaten.

Of ik ga juist bewegen. Alleen. Zonder honden, zonder prikkels, zonder ergens rekening mee te houden. Gewoon rennen. In het bos. Voelen dat mijn lichaam leeft.

De laatste keer dat ik dat echt deed, schreef ik daarover in mijn blog over alleen wandelen (linkje). En blijkbaar is dat precies waar ik weer naar terug mag.

Mijn huis ademt lente

Wat ik altijd zo mooi vind aan deze periode: alles voelt lichter. Het huis ook. De geur verandert. Frisser. Zachter. Alsof de winter letterlijk uit de muren trekt. De ramen open, de eerste zon naar binnen, de was die buiten wappert — het doet iets met je.

Ik heb zelfs mijn aromadiffuser weer aangezet, na een jaar niks. En in plaats van mijn standaard geuren, ben ik gaan zoeken naar iets wat bij mijn gevoel past. Ik kwam uit bij petitgrain — een olie van de bladeren van de sinaasappelboom. Fris, licht, een beetje groen. Bekend om zijn kalmerende werking op je hoofd, maar zonder je suf te maken.

Precies die balans die ik nodig heb.

De ruis in mijn hoofd opruimen

Er zijn ook van die kleine dingen die blijven liggen. Een schilderij dat nog opgehangen moet worden. Spullen die al maanden wachten om naar de kelder te gaan. Dingen waarvan je denkt: komt wel. Maar ondertussen blijven ze ergens in je hoofd zitten. Ik merk dat ik daar onrust van krijg. Dus ik ga het opruimen. Niet alles tegelijk — dat werkt bij mij toch niet — maar stap voor stap. April wordt mijn maand om dingen af te ronden.

Want hoe meer ruimte in huis… hoe meer ruimte in mijn hoofd.

Dingen die al lang op me wachten

En dan zijn er nog de dingen die niet moeten, maar we wel willen. Voor mij zijn dat creatieve projecten die al jaren in mijn kast liggen. Een dromenvanger die half af is. Een cadeau voor mijn moeder waar ik ooit vol liefde aan begon, maar nooit heb afgemaakt.

Alles ligt er nog. En ergens voel ik: dit is het moment.

Niet omdat ik ineens moet presteren, maar juist omdat ik weer wil creëren.

Zachter worden voor mezelf

Misschien wel de belangrijkste les in dit alles. Ik ben de laatste tijd zo doorgegaan dat mijn lichaam me letterlijk terugfluit. Blaasjes op mijn voeten, een huid die gevoelig reageert, vermoeidheid die zich opstapelt. Dus ik probeer zachter te worden.

Kleine dingen. Vitamine E-olie voor mijn handen. Walnootolie die ik al jaren gebruik en waar mijn huid altijd rustig van wordt. Douchen met iets wat fijn voelt in plaats van snel-snel. Een pedicure inplannen.

Het zijn geen grote veranderingen.

Maar ze voelen wel als zorg.

Loslaten als houvast

Situaties die blijven knagen. Dingen die niet lopen zoals ik wil. En normaal gesproken blijf ik daar dan in hangen. Maar ik probeer het om te draaien. “Loslaten is mijn nieuwe houvast.” Een uitspraak van Omdenken die ineens precies binnenkomt.

Dus ik richt me op wat er wél is. Mijn werk dat weer groeit. Mijn gezondheid. De mensen om me heen. Mijn relatie. De zon die steeds vaker doorbreekt.

En het besef dat ik, ondanks alles, oprecht gelukkig ben.