Limboland: tussen wie ik was en wie ik aan het worden ben

Al lang — misschien wel jaren — voelt het alsof ik ergens vastzit. Niet vast in werk, niet vast in keuzes, maar vast ertussenin. In wat ik zelf limboland ben gaan noemen.

Mijn dromen en ambities zijn niet verdwenen. Ze zijn veranderd. Meegegroeid met de tijd. Ze hebben een nieuw jasje gekregen. Alleen… dat jasje past mij niet. Ik draag het omdat het er professioneel uitziet. Omdat het logisch is. Omdat het klopt voor de buitenwereld.

Maar niet voor mij.

Het jasje dat knelt

Ik functioneer. Ik werk. Ik doe wat er van me verwacht wordt. En toch voelt het alsof ik mezelf ergens onderweg ben kwijtgeraakt. Niet ineens. Niet dramatisch. Maar langzaam. Stap voor stap.

Soms denk ik dat het is gebeurd op één van mijn wandelpaden. Dat ik ergens bleef doorlopen terwijl ik eigenlijk had moeten stilstaan. Dat ik keuzes maakte die verstandig waren en leken, maar niet gevoeld werden.

En hoe langer ik dat volhoud, hoe stiller iets in mij wordt.

Terug naar de kern

Wat ik wil, is niet per se terug naar de kern van mijn carrière. Ik wil terug naar mijn eigen kern. Naar wie ik ben zonder titels, zonder rollen, zonder verwachtingen.

Wie was ik, voordat ik wist wat ‘professioneel’ betekende? Wat raakte me, toen ik nog niet bezig was met rendement of richting?

Ik denk vaak aan dat kleine meisje. Wat zij belangrijk vond. Waar zij van droomde. En hoop dan dat ik terug kan vinden wat ik ooit ben kwijtgeraakt.

Een teken op papier

Vandaag bladerde ik door foto’s op mijn computer, op zoek naar inspiratie voor een nieuwe wandelblog. En ineens zag ik ze weer: foto’s van een boek dat ik tijdens de Camino vastlegde.

Ik trok toen een tarotkaart. De magiër ontwaakt. Ik had het boek bijna vergeten, maar de woorden sprongen eruit. Over verstarring. Over overtuigingen die zo lang zijn vastgezet, dat ze niet meer leven. Over wat er gebeurt als je weer bewust wordt. Als er ruimte ontstaat voor een ander verlangen. Een verlangen van verbinding, die aangestuurd wordt door vertrouwen, innerlijke kracht en intuïtie - het is tijd voor transformatie.

Zielsmissie

Een paar jaar geleden volgde ik een workshop over het vinden van je zielsmissie. Wat daaruit kwam, draag ik nog steeds met me mee:

Ik ben hier om een fysieke weerspiegeling te creëren en de kern te vangen van iemands zielsnalatenschap.

Het klinkt groots. En misschien is dat precies waarom mijn hoofd er meteen tussen springt. Want zodra het concreet moet worden, raak ik het kwijt. Dan wil ik weten hoe. Wat het model is. Of het klopt. Of het haalbaar is.

Ik voel dat er iets klopt, maar ik kan het nog niet vastpakken. Alsof ik het vuur al ruik, maar de vlam zelf nog niet zie. En elke keer als ik probeer het te definiëren, glipt het weer weg.

Niet weten

Daarom volgde ik onlangs een webinar. Niet omdat ik dacht dat het me een antwoord zou geven, maar omdat ik hoopte op richting. Op een rode draad.

Ik deed de oefeningen. Schreef. Dacht. Voelde. En wat bleef hangen, was geen oplossing. Maar een besef: misschien hoef ik het nog niet te weten. Misschien is dit tussenstuk geen fout, maar een fase.

Een plek waar je niet vooruitgaat, maar ook niet terug. Waar niets vastligt. Waar je even niet bouwt, maar luistert. Dat maakt me ongemakkelijk, overgave is namelijk niet mijn forte. Maar misschien mag ik wel een stap naar achter doen om vertrouwen te leren; vertrouwen dat alles wat voor mij bedoeld is, ook op mijn pad eindigt.

Ik weet niet hoe dit verdergaat. Ik weet niet waar het eindigt. Maar voor nu is dit wat er is. En misschien is dat genoeg.