Weekend weg met twee honden – Esneux, Ardennen

Vlak voor Kerst voelde ik het steeds sterker: ik moest eruit. Even weg van de drukte, de agenda’s, de verwachtingen die altijd rond de feestdagen lijken te verdubbelen. Mijn hoofd zat vol en mijn lijf vroeg om ruimte.

Al jaren droom ik ervan om met mijn honden te gaan hiken. Niet een rondje om het blok, maar echt op pad. Zoals ik in 2023 alleen deed op de Camino naar Santiago (die koffiemomentjes, je weet wel). Nog voordat Storm bij me kwam, fantaseerde ik al over samen de Portugese Camino lopen.

Fila kwam onverwacht in mijn leven, maar hoort inmiddels onlosmakelijk bij de roedel. Dus besloot ik: als ik dit ooit wil, dan moet ik ergens beginnen. Al is het maar een weekend.

Op pad, ondanks gezonde spanning

Eerder had ik al eens een weekend Ardennen gepland met Storm alleen. Dat liep anders: zij werd ziek onderweg en ik draaide om om haar bij mijn moeder te brengen. Dit keer wilde ik het écht laten doorgaan.

Storm was net gesteriliseerd (daar schreef ik eerder al over in deel 1 en deel 2), maar op vrijdag waren haar hechtingen gecontroleerd en verwijderd.

Alles zag er goed uit. Zaterdag stapten we dus met z’n drieën – en mijn vriend, die dit weekend met me meeging – in de auto richting Esneux, een dorp in de Belgische Ardennen.

Fila was pas anderhalve maand bij me. Storm had letterlijk pas 24 uur geen hechtingen meer. Toch voelde het, ondanks de spanning, als het juiste moment.

Aankomen in het donker

Het chalet dat ik via Airbnb had gehuurd lag midden in het groen. Inchecken kon pas vanaf vijf uur en het was inmiddels donker toen we aankwamen. Dat maakte het even zoeken: waar laat je de honden plassen als je de omgeving nog niet kent en er nauwelijks verlichting is?

Het huisje zelf voelde meteen goed. Knus, warm, met hout en rust. Storm moest even wennen aan de trap naar boven, maar overwon die drempel sneller dan verwacht. Ik had voor de zekerheid een bench meegenomen – Storm kan snel overprikkeld raken en heeft soms echt een eigen plek nodig.

Voor Fila nam ik kleedjes mee met vertrouwde geuren van thuis. Zo kon ook zij haar rust vinden in een nieuwe omgeving.

Dit was mijn eerste weekend ooit weg met een hond. En nu ineens met twee...

Wandelen langs de Ourthe

Van de host kregen we vooraf uitleg over drie wandelroutes: een korte van 3 kilometer, een middelmatige van 5 en een langere van 8. Gezien Storms herstel kozen we bewust voor de route van 5 kilometer.

We wandelden langs de rivier de Ourthe. In het weekend was het wat drukker, maar ik besloot het te zien als oefening – vooral voor Fila. Ze is alert en blaft meestal één keer als ze een andere hond ziet. De eerste paar honden kregen die melding, maar hoe vaker we anderen tegenkwamen, hoe meer ze leek te denken: ach, laat maar.

Een onbekende plek, nieuwe geuren, andere honden, mensen – en toch bleef ze bij zichzelf. Een prachtig trainingsmoment, zonder dat het als trainen voelde.

Storm kon haar geluk niet op bij het water. Even pootje baden, midden in de winter. Zwemmen kent ze nog nauwelijks – hier in Zuid-Limburg is dat ook wat lastiger – maar ik weet zeker: in de zomer gaat ze helemaal los.

Fila daarentegen is het tegenovergestelde. Een regenplas? Die wordt met een sierlijke sprong ontweken. Natte poten? Absoluut niet. Een voormalige zwerfhond met uitgesproken luxeproblemen – ik moet er elke keer om lachen.

Rust, ook binnen

Doordat de wandelingen mentaal zo intensief waren, hadden we binnen ook écht rust. Niet omdat ze moe waren van afstand, maar van alles wat ze moesten verwerken.

Het chalet had een groot, laag raam met uitzicht over een veld. De honden lagen daar uren, starend naar reigers en beweging in de verte. Alsof ze televisie keken. Ideaal, want zo hadden ze ook binnen genoeg te doen.

Ik had speeltjes en kluifjes meegenomen voor het geval het zou regenen – twee actieve herderkruisingen vervelen zich niet vanzelf – maar het bleef verrassend rustig. Ook voor ons. Precies wat ik nodig had.

Panorama’s en omgeving

In de omgeving van Esneux liggen ook een paar panorama-uitzichten. Normaal ben ik daar gevoelig voor – uitzichtpunten en fotomomenten zijn vaak vaste stops – maar in de winter liet ik ze deze keer links liggen. Het voelde niet als het juiste moment.

Ik weet zeker dat het in de lente of zomer de moeite waard is om daar wél even voor om te rijden. De hoogteverschillen en het uitzicht over de Ourthe-vallei maken dat dit gebied zich daar perfect voor leent.

Wat ik een volgende keer anders zou doen

Een paar dingen neem ik mee voor een volgend weekend:

– Vooraf beter checken of er trappen zijn, in of naar de woning. Voor mijn honden vind ik dat vanwege heupen en gladheid gewoon niet ideaal.

– Eerder vertrekken in het najaar, zodat ik de omgeving al kan verkennen vóór het donker valt.

Zou ik teruggaan?

Ja. Zeker. Maar twee à drie dagen is ook echt genoeg om Esneux te ontdekken. Het dorp zelf heeft karakter, ligt prachtig aan het water en is fijn om even doorheen te lopen, maar het is geen plek waar je eindeloos nieuwe dingen blijft ontdekken.

Als je er bent en geen zin hebt in uitgebreid tafelen, maar wel goed eten wilt: Pita Efes is absoluut een aanrader. Eén van de beste pita’s die ik ooit heb gegeten.

Conclusie:

Ik ben blij dat ik het heb gedaan. Ondanks de spanning.

Dit weekend voelde als een eerste stap richting een grotere droom: samen op pad, met mijn honden, in het ritme van lopen, kijken en zijn.