Een maand later – Storm na haar laparoscopische sterilisatie

Vandaag is het precies een maand geleden dat Storm laparoscopisch gesteriliseerd werd. In de eerdere blogs nam ik je mee in de eerste dagen en het herstel daarna. Dit is de laatste update. Geen dag-tot-dag-verslag meer, maar een moment van terugkijken: hoe gaat het nu écht?

Nog niet helemaal de oude

Wat ik merk, is dat Storm haar conditie nog niet volledig terug heeft. Lange wandelingen overprikkelen haar sneller dan voorheen. Ze is dus nog niet helemaal zichzelf, al voelt dat eerder als een fase dan als een probleem.

De wonden zijn mooi genezen. De hechtingen zijn na twee weken verwijderd — ze hadden ook vanzelf kunnen oplossen na zes weken, maar eruit halen verkleint de kans op complicaties. Dat gaf me rust.

Haar buik is nog steeds wat kaal. In hartje winter oogt dat bijna zielig, maar alles ziet er schoon en rustig uit.

Wat er wél veranderde (en wat niet)

Vooraf had ik veel gelezen over mogelijke veranderingen na sterilisatie. Rustiger worden. Minder markeren. Dat soort dingen. Eerlijk? Die herken ik nauwelijks bij Storm. Ze is nog steeds Storm.

Wat wél veranderde, is haar vacht. De structuur is anders geworden. Haar voorheen gladde vacht heeft nu een lichte slag en voelt wat ruwer aan. Subtiel — als je haar niet kent, zie je het waarschijnlijk niet — maar ik merk het.

En die haren… overal. Storm heeft maar één vacht, maar dit slaat alles. Ze is vaker in de rui geweest, maar dit is van een ander niveau. Het huis lijkt haar inmiddels als vaste inrichting te hebben geaccepteerd.

Eten: van ‘meh’ naar ‘moet leeg’

De grootste verandering zit voor mij in haar eetgedrag. Storm was altijd een lastige eter. Wit slijm in de ochtend, eten laten staan, kleine porties verspreid over de dag — het kostte me bijna een jaar om een voedingspatroon te vinden dat werkte.

Toen Fila erbij kwam (die uit Drie zielen op vier poten), veranderde dat al iets. Concurrentie deed haar beter eten.

Na de sterilisatie sloeg dat volledig om. Storm heeft geen natuurlijke stop meer. De bak móét leeg. Niet alleen haar vlees, maar ook brokken. Zo fanatiek zelfs dat ze een keer moest overgeven omdat haar maag simpelweg te vol zat.

Dat was voor mij het moment om alle bakken die altijd beschikbaar waren weg te halen en over te stappen op strikt portioneren. Sindsdien gaat het goed. Ik heb weer grip op hoeveel en wanneer ze eet, en zij lijkt daar ook rustiger van te worden.

Wat kostte het allemaal?

Deze vraag krijg ik regelmatig, dus hier het overzicht. Alles is uitgevoerd door een gespecialiseerde dierenarts in Nederland.

Toebehoren

• Hondenluiers: €10

• 2 sterilisatiepakjes: €35

Medisch

• Gezondheidscheck vooraf: €47,15

• Laparoscopische sterilisatie (inclusief narcose, Ketamine, ontstekingsremmers voor vier dagen en het verwijderen van de hechtingen na twee weken): €592,95

• Tussentijdse controle hechtingen: €53,50

Totaal: €738,60

Ter referentie: Storm woog 19,3 kilo op het moment van sterilisatie.

Het is een flink bedrag en duurder dan een reguliere sterilisatie. Maar zou ik het opnieuw doen? Ja. Zeker bij een actieve, lenige hond als Storm. Twee kleine sneetjes in plaats van één grote buikwond voelde voor haar — en voor mij — als de juiste keuze.

Geen routineklus

Wat me het meest is bijgebleven, is hoe ingrijpend het eigenlijk was. Er wordt vaak luchtig gedaan over sterilisatie, alsof het een routineklus is. Maar ook laparoscopisch is het een operatie. Met impact. Op haar lijf, haar gedrag, haar energie.

Achteraf viel het mee, ja. Maar het was wél een proces.

Een onverwacht voordeel

Er is ook iets positiefs dat ik niet had zien aankomen: Storm is veel voedselgemotiveerder geworden. Tijdens de puppycursus was ze één van de lastigste honden om te trainen — spel was haar beloning, eten deed haar weinig.

Nu? Snoepjes in mijn zak en haar focus is bij mij. Dat opent nieuwe mogelijkheden. Ik kijk ernaar uit om de training weer op te pakken en onze band verder te verdiepen, vanuit rust en samenwerking.

Tot hier

Dit was de laatste blog over Storms sterilisatie. Niet omdat het onbelangrijk is geworden, maar juist omdat het zijn plek heeft gekregen.

De rust keert langzaam terug, in haar lijf en in mijn hoofd. En met die rust komt ook weer zin. Zin om nieuwe verhalen te schrijven, nieuwe wandelingen te maken en — zonder zorgen — mijn neus opnieuw in de winterse buitenlucht te steken. Samen.